965’de gelmişiz buralara, Ankara’ya. Eskilerin binlerle işi yoktu, yüzlerle konuşurlardı, tam da eskimeye yüz tutmuşken başladı yazma maceram, ilk defasında iki sene evvel, 54’ümde. Halbuki ne zorlanmıştım okumayı sökmek için mayısı beklerken, “aptal bu herhalde” derlerken. Yanılttım herkesi, oldum makina mühendisi ama öyle sıradan değil haa, iyi bir mühendis. Detayı merak eden olursa: Evli, iki erkek babası; mühendisiz ya bir eşittir iki, ikiz babası.

Yeter herhalde, daha fazlasını öğrenip ne yapacaksınız. Yok illa “daha” diyen olursa, okusun yazılarımı, hayatı boyunca yazmamış adamın yazılarını, herşey oralarda.

Işık YARAMIŞ

Sevgili Işık’ın yazarlık serüveni….

Tanışıklığımız çok çok uzun yıllara dayanmıyor aslında, 2015 Ekiminde Cin Ali’nin kafesinde ilk çay demlediğimiz gün tanıştık. Kovboy şapkasıyla havalı, afralı tafralı, Emre’nin arkadaşı, ne ara benim de arkadaşım oldu bilmiyorum.

Yazarlık serüvenine başladığı günlerde, zekâsının kıvraklığıyla aklının derinliğini birleştirerek, bir romana sığabilecek tipleri bir öyküye serpiştirip, bizlere de birtakım ipuçları verdiğini sanarak, yazısında sakladığı bazı ünlü karakterleri  (Dorian Gray gibi) bir çırpıda bulmamızı bekliyordu. Sonra bir dönüşüm yazısı geldi. Buzul göllerine daldığı, turnalar gibi uçtuğu, çabaladığı ancak kurtulamadığı bir kâbus. Onun yazarlığı benim için bu yazı ile başladı ve “Esmelerin Fatma” ile taçlandı, Şilili madencilerin sığınma odasında 69 günlük bekleyişini anlattığı yazıyla zirveye oturdu. 

Işık’ın daima söyleyecek bir sözü var, yazılarında sosyal konuları incelikle gündeme getiriyor.  Gündelik hayattaki kovboy şapkalı, havalı, afralı tafralı hali galiba yumuşak karnını saklamak için…

Kalemine kuvvet… 

SEVİNÇ ATAMAN